+- Klavyem.nET Topluluğu. (https://klavyem.net)
+-- Forum: Düşünce Platformu (https://klavyem.net/forumdisplay.php?fid=92)
+--- Forum: Amatör Yazarlar & Hikayeler & Makaleler (https://klavyem.net/forumdisplay.php?fid=94)
+---- Forum: RüyaKapanı (https://klavyem.net/forumdisplay.php?fid=166)
+---- Konu Başlığı: "GÜNLÜK HİKAYE SERİSİ - Kırık Zamanlar - Bölüm 13 (/showthread.php?tid=2264)
"GÜNLÜK HİKAYE SERİSİ - Kırık Zamanlar - Bölüm 13 - RüyaKapanı - 11-10-2025
Bölüm 13: Göz Göz Deniz
Bazı denizler mavi değildir. Bazıları gözyaşı rengindedir.
Kasabanın sabahı erken başlar, ama o gün…
Bir sessizlik vardı.
Garip bir huzursuzluk gibi, rüzgâr denizden değil, içerden esiyordu.
Duru, beyaz bir gömlek giydi. Saçlarını toplamadan, rüzgâra bırakarak yürümeye başladı. Elinde sadece bir şey vardı:
Annesinin kaseti ve Ecrin’in fotoğrafı.
O sabah, kasaba meydanında toplanan kalabalık onun neden orada olduğunu bilmiyordu. Ama bir şey fark ediliyordu:
Artık suskun değildi.
Ve gözleri, deniz gibi doluydu.
Bir zamanlar okul olan, ama artık kullanılmayan eski taş binanın merdivenlerine çıktı. Binanın önünde herkesin gözü onun üzerindeydi.
Mert de oradaydı. Gözleri yerdeydi.
Ama Duru, artık başını eğmeyecekti.
Duru kaseti çantasından çıkardı, elinde yükseltti.
Bir mikrofon yoktu. Ama sesi yetti.
—
“Bu kasaba bir kız çocuğunun kaybını unuttu.
Ama ben unutmadım.
Annem unutmadı.
Ve Ecrin... hiçbir zaman gerçekten kaybolmadı.
Sadece siz görmezden geldiniz.”
Kalabalıkta bir uğultu oldu. Yaşlı kadınlar birbirine baktı. Gençler fısıldaştı.
Ama Duru devam etti. Sesi titremedi.
—
“Bugün size kaseti dinletmeyeceğim.
Çünkü zaten biliyorsunuz.
Kimin ne yaptığını, kimlerin sustuğunu…
Bu deniz sessiz diye, suç yok sanıyorsunuz.
Ama deniz her şeyi hatırlar.
Ve bugün, bu deniz… Ecrin için ağlayacak.”
Kalabalığın önünden denize doğru yürüdü.
Sanki zaman onun için yavaşladı.
Ecrin’in fotoğrafını rüzgâra bıraktı.
Fotoğraf önce döndü, savruldu…
Sonra suya değdi.
Ardından kaseti…
Eğildi, suyun kenarına bıraktı.
Kaset suya değdiği anda, denizden gelen hafif bir dalga taşları yaladı.
Göz göz oldu deniz.
Gözyaşı gibi.
Duru, diz çöktü. Ellerini suya daldırdı.
İçinden sadece bir cümle fısıldadı:
“Artık konuşabilirsin, Ecrin. Artık kimse seni susturamayacak.”
Ve orada, denizle gökyüzü birleştiğinde, bir şey değişti.
Sessiz kasaba, ilk kez gerçekten sustu.
Ama bu sefer, korkudan değil;
Saygıdan.
Bazı denizler yalnızca su değildir.
Bazıları bir annenin suskunluğu,
Bir kız kardeşin özlemi,
Bir kasabanın suçudur.
Ve bazı gözyaşları deniz olur.
O gün… Duru’nun içindeki tüm acı,
Denize karıştı.
Ve affetmeye dönüştü.
Yarın
Bölüm 14 — Kapanış Zamanı
Evle ve geçmişle vedalaşma
Artık evi terk etme zamanı geliyor.
Ama bu bir kaçış değil — bir tamamlanış.